Czy mam depresję?

Opublikowane przez Wojciech Wychowaniec w dniu

Diagnozowanie depresji nie jest proste z kilku powodów, więc nie powinniśmy robić tego sami. 

  • Po pierwsze kryteria zmieniają się i wraz z rozwojem nauki, próbują ująć problem coraz precyzyjniej.
  • Po drugie czasem ciężko wyodrębnić precyzyjnie zaburzenie (choćby przez podobieństwa objawów np. zaburzeń osobowości bądź choroby afektywnej dwubiegunowej).
  • Po trzecie pomiędzy dobrym samopoczuciem, a ciężką depresją może występować wiele pośrednich stanów emocjonalnych, które są naturalne dla człowieka.

Uwaga! Pamiętaj, że diagnozowaniem depresji zajmują się wyłącznie psychiatrzy, a nie psychoterapeuci, bądź psychologowie. Najlepiej zgłosić się do najbliższego Centrum Zdrowia Psychicznego (bez skierowania) i umówić się na wizytę do psychiatry.

Niemniej jednak jeśli szukasz odpowiedzi, czy twój problem jest poważny to możesz rzucić okiem na kryteria depresji wg. klasyfikacji chorób:

Rozpoznanie epizodu depresyjnego według klasyfikacji ICD-10

Według klasyfikacji ICD-10, aby stwierdzić występowanie epizodu depresyjnego, muszą występować przez co najmniej dwa tygodnie przynajmniej dwa z trzech poniższych objawów:

  1. obniżenie nastroju,
  2. utrata zainteresowań i zdolności do radowania się (anhedonia),
  3. zmniejszenie energii prowadzące do wzmożonej męczliwości i zmniejszenia aktywności,

oraz dwa lub więcej spośród następujących objawów:

  1. osłabienie koncentracji i uwagi,
  2. niska samoocena i mała wiara w siebie,
  3. poczucie winy i małej wartości,
  4. pesymistyczne, czarne widzenie przyszłości,
  5. myśli i czyny samobójcze,
  6. zaburzenia snu,
  7. zmniejszony apetyt.

Rozpoznanie epizodu dużej depresji według klasyfikacji DSM-5

Klasyfikacja DSM-5 opisuje następujące kryteria rozpoznania epizodu dużej depresji:

A. W okresie dwóch tygodni lub dłuższym występowało 5 lub więcej spośród poniżej wymienionych objawów (co stanowi istotną zmianę w stosunku do wcześniejszego funkcjonowania), przy czym co najmniej jednym z nich było (1) obniżenie nastroju lub (2) anhedonia:

  1. Obniżony nastrój przez większą część dnia i niemal codziennie (u dzieci lub młodzieży zamiast nastroju obniżonego może występować nastrój drażliwy).
  2. Wyraźnie mniejsze zainteresowanie i satysfakcja z niemal wszystkich aktywności (anhedonia).
  3. Zmniejszenie masy ciała pomimo braku stosowania diet albo zwiększenie masy ciała (zmiany wyniosły więcej niż 5% masy ciała w ciągu miesiąca) lub zmniejszenie się lub zwiększenie się apetytu obecne niemal codziennie.
  4. Bezsenność lub wzmożona senność niemal codziennie.
  5. Pobudzenie psychoruchowe lub spowolnienie występujące niemal codziennie (które jest zauważalne dla otoczenia, a nie stanowi jedynie subiektywnego poczucia pacjenta).
  6. Męczliwość lub utrata energii obecne niemal codziennie.
  7. Poczucie własnej niskiej wartości lub nadmierne, nieadekwatne poczucie winy (może mieć charakter urojeniowy) obecne niemal codziennie (lecz nie sprowadzające się tylko do wyrzucania sobie faktu bycia chorym).
  8. Zmniejszona zdolność koncentracji lub brak decyzyjności obecne niemal codziennie.
  9. Nawracające myśli o śmierci (lecz nie sprowadzające się tylko do lęku przed umieraniem), nawracające myśli samobójcze bez sprecyzowanego planu samobójczego lub z planem samobójczym lub próby samobójcze.

Jednym z najpopularniejszych testów diagnostycznych w zakresie depresji jest też test Becka. Poniżej link to tego testu na stronie projektu finansowanego przez Ministerstwo Zdrowia:

Uwaga! Żaden test nie zastąpi porady lekarskiej, a powyższy kwestionariusz jest tylko narzędziem pomocniczym i nie powinno go się interpretować bez udziału lekarza – psychiatry.

Raz jeszcze zachęcamy. Jeśli źle się czujesz, zgłoś się do lekarza – psychiatry. To najlepsza droga. 

Grafika: MistageArt


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *